Kαθισμένη στο πάνω διάζωμα του Καλλιμάρμαρου, με θέα την Ακρόπολη, παρακολούθησα την τελετή λήξης των Special Olympics την περασμένη Δευτέρα στο «γήπεδο».

«Είμαι μέσα! I am in!», ήταν το πετυχημένο κατ’εμέ σλόγκαν τους. Απ’όλα είχε ο μπαχτσές της τελετής. Και Onirama, και Μύρωνα Στρατή, και κάτι υψίφωνους, και Κορεάτισες Wonder Girls, και Δούρειο Ίππο, και πιθάρια, και χαρταετούς, και γυναίκες να απλώνουν ρούχα, και τσεμπέρια, και ιπτάμενα καραβάκια, και πεντοζάλι, και πυροτεχνήματα, και πολλά άλλα που θυμίζουν την καμπάνια του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού Live your Myth in Greece.

Το κακό είναι ότι σημειολογικά, όλα σε πήγαιναν σε παλιές καλές εποχές της χώρας ενώ συνειρμικά, οι ομοιότητες με τις τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 βομβάρδιζαν το φτωχό μου μυαλουδάκι. Το πρωτόκολλο παιδιά. Να τηρούμε σωστά το πρωτόκολλο προβολής της εικονικής πραγματικότητας. Μπράβο.

Με το τέλος της τελετής, αθλητές και θεατές περπατάμε στους διαδρόμους για να βγούμε έξω. Είμαστε δίπλα δίπλα με την αποστολή από το Ιράν που χαμογελάει, χαιρετάει και μοιράζει φιλάκια παντού.

Ήδη, τα πρώτα νούμερα για το κόστος των αγώνων έχουν βγει στη φόρα καθώς και τα «οικογενειακά» της Προέδρου. Όμως, αυτό το οργανωτικό κομμάτι των αγώνων είναι εντελώς διαφορετικό από το αγωνιστικό. Όπως έγραψε και μια φίλη στο facebook «Σήμερα πιστεύω ξανά. Σε όλους μας».

(Δυστυχώς, πήγα μόνο σε 1 αγώνα μπάσκετ, στον οποίο αγωνιζόντουσαν αθλητές με καλεσμένους διαφόρων ειδικοτήτων - trivia: ένας εξ αυτών και ο Μουτάμπο, πρώην αστέρας του ΝΒΑ – Θυμάσαι; Είναι αυτός ο πανύψηλος που διαλέγαμε όταν παίζαμε NBA Jam στο Sega!)

Έχοντας απολαύσει τον Αθηναϊκό ουρανό από ψηλά λοιπόν, περιμένω υπομονετικά την ταλαιπωρημένη μου αδερφή για να πάμε σπίτι. Όταν συναντιόμαστε επιτέλους μέσα στον χαμό, η μόνη σκέψη που κάνουμε περιλαμβάνει τις λέξεις: τώρα, φαγητό, τι.

Αρχίζουμε να περπατάμε και πέφτουμε πάνω σε μια πιτσαρία αμερικανικής προελεύσεως. Η συνάντηση ήταν σχεδόν καρμική. Στο ταμείο έχει ουρά από ξένους. «Yes, please?», μας ρωτάει η ταμίας. Παραγγέλνουμε και εμείς στα αμερικανικά με φτιαχτή προφορά μια μεγάλη πίτσα μαργαρίτα.

Και επειδή έτσι θέλω (ήλιο και όχι σκοτάδι), με αυτό το ευτυχισμένο ποστ(τοστ) θα κλείσει η μισή-σεζόν που γκαγκάνιζε η αστική τρομπέτα στο acropolistreet.gr.

Αν μου ζητούσε κάποιος να χαρακτηρίσω την αστική τρομπέτα τώρα, θα έλεγα ότι είναι ένα μεταφραστικό μπάχαλο σκέψεων, αστείων, κρυμμένης ειρωνείας και εξωτερικών ερεθισμάτων. Ένα εμπειρικό ό,τι να ναι που σίγουρα θέλει εξέλιξη.

Διαβάζοντας το βιβλίο “Πώς να γράψεις” της Μανίνας Ζουμπουλάκη είχα πέσει πάνω στο ερώτημα “για ποιον γράφεις”.

Λέει στο βιβλίο ότι ο Ιδανικός Αναγνώστης (ΙΑ) μπορεί να είναι φανταστικός ή αληθινός άνθρωπος και κάποιος που θα ήθελες να συγκινήσεις, να εντυπωσιάσεις, να παρασύρεις, να γοητεύσεις, να διασκεδάσεις ή να κερδίσεις, απλώς.

Ιδανικέ Αναγνώστη, ελπίζω για αρχή κάτι να κατάφερα.

Καλό καλοκαίρι και θα τα πούμε. Να φεύγετε συχνά όσο πιο μακριά μπορείτε και να δείτε πολύ γαλάζιο και πράσινο. Να θυμάστε συχνά αυτούς που αγαπάτε και να προσπαθείτε να τους βλέπετε. Να εκνευρίζεστε όσο το δυνατόν λιγότερο και να μην φωνάζετε. Να κάνετε του συναισθήματος σας αλλά πρώτα να μετράτε πάντα μέχρι το 100.

* Σας φιλώ και σας κλείνω το μάτι